De 5 soorten spelers
die je in team haat

N°1 — De Ongevraagde Raadgever

Hij weet precies wat je had moeten doen. Altijd. Nadat je het hebt gedaan. Voor je speelt, denkt hij nog na. Zodra je boule stopt — ongeacht de positie — heeft hij een mening. En hij zal je die geven. Zonder dat je hem erom hebt gevraagd. Zonder dat iemand hem erom heeft gevraagd.

De Ongevraagde Raadgever (CNS voor de intimi) is niet kwaadaardig. Dat is zelfs het probleem: hij is oprecht overtuigd je te helpen. Hij leeft in een parallelle wereld waar zijn raad verwacht en gewaardeerd wordt, en de afloop van de mène zou hebben veranderd als hij was gevolgd.

• Begint zijn zinnen met "Je had moeten..."
• Geeft een raad en dan een tegen-raad als je hem hebt gevolgd
• Staat op om je te tonen waar je je voeten moet plaatsen
• Heeft "die slag" altijd gespeeld in 1993 en het had gewerkt
• Herinnert aan zijn raad na de mène, zelfs als jullie hebben gewonnen
• Fluistert terwijl jij je concentreert

• De worpcirkel betreden zonder hem aan te kijken
• Knikken zonder te luisteren
• Vragen of hij voor jou punten wil leggen — dan stopt hij met advies geven
• Hem de tegenstanders laten bewaken "achteraan"
• Als laatste redmiddel: hem om zijn mening vragen over een ander onderwerp

N°2 — De Chronisch Trage

Hij betreedt de worpcirkel. Hij kijkt. Hij loopt terug om van dichterbij te kijken. Hij komt terug. Hij herpositioneert zich. Hij kijkt opnieuw. Hij doet drie droge oefenworpen in het luchtledige. Hij herpositioneert zich een tweede keer. Hij aarzelt. Hij kijkt naar zijn teamgenoot. Hij zucht. En dan — dan — werpt hij.

De Chronisch Trage stelt niet uit kwade wil. Hij lijdt aan een diepe pathologie: de onmogelijkheid om te werpen zonder alle bekende mogelijkheden van het universum te hebben overwogen. Elke boule is een levensbeslissing. Elke mène, een schaakpartij.

In wedstrijden is hij je ergste stille vijand. De chrono van de minutenregel? Die kent hij. Hij nadert die. Hij gaat er nooit helemaal overheen — maar hij zit er altijd. Net eronder. Op 57 seconden.

• Voorbereidingstijd omgekeerd evenredig met het resultaat
• Minimaal drie droge oefenworpen voor de echte worp
• Vraagt om stilte en werpt dan nog steeds niet
• Loopt terug om het terrein te bekijken nadat hij zich in de worpcirkel heeft geplaatst
• Verandert minstens één keer per mène van gedachten tussen schieten en punten leggen
• Kijkt 40 seconden naar zijn voeten

• Vooraf voor hem beslissen wat hij gaat doen (schieten of punten leggen)
• Hem naar de worpcirkel sturen terwijl we spelen, "zodat hij zich kan voorbereiden"
• Een code afspreken: één vinger = punten, twee vingers = schieten
• In wedstrijden hem vriendelijk maar beslist aan de chrono herinneren
• Hem een zakmaat geven zodat hij zich bezighoudt tussen zijn beurten

N°3 — De Slechte Verliezer

Verliezen, dat gebeurt. Zelfs de besten. Zelfs Paquita (zelden, maar het gebeurt). De Slechte Verliezer daarentegen, verliest nooit echt — want er is altijd een geldige reden die het resultaat verklaart. Het terrein. De scheidsrechter. De zon in de ogen. Het slecht geworpen cochonnet. De gelukkige tegenstanders. Zijn teamgenoten die niet hebben meegeholpen.

In werkelijkheid heeft de Slechte Verliezer een fundamenteel probleem met de realiteit: hij kan niet accepteren dat hij alles goed heeft gedaan en toch heeft verloren. Zijn ego is geprogrammeerd om bij elke nederlaag een externe verklaring te zoeken. Het is uitputtend voor iedereen — behalve voor hem, die zich er uitstekend bij heeft aangepast.

• Schudt de hand van de tegenstander zonder hem aan te kijken
• Loopt naar de auto's voordat de telling is afgelopen
• Betwist de meting zelfs als hij ziet dat het verloren is
• Analyseert de nederlaag de hele terugrit lang
• Haalt mènes van 45 minuten geleden weer op
• Plaats diezelfde avond nog een bericht in de WhatsApp-groep van de club

• Geen discussie beginnen in de 30 minuten na de nederlaag
• Zijn emoties valideren zonder zijn theorieën te valideren
• Omleiden naar "de volgende keer"
• Hem laten praten over de mène die hij goed heeft gespeeld
• Indien mogelijk: hem een drankje aanbieden. Dat helpt altijd.

N°4 — De Vals Bescheidene

Hij heeft net een perfecte boule geplaatst op 30 centimeter van het cochonnet op een oneffen terrein, met een lichte tegenwind en twee tegenstandersboules die moesten worden vermeden. En hij zegt: "Oh, dat was een beetje geluk, hè."

Laat je niet misleiden. De Vals Bescheidene weet precies wat hij heeft gedaan. Hij wacht gewoon tot je hem tegenspreekt. Hij moet "Nee nee, het was ONGELOOFLIJK!" horen om zich compleet te voelen. Als je niets zegt, herhaalt hij: "Nee echt, het was geluk." Hij herhaalt tot hij de bevestiging krijgt die hij zoekt.

Zijn meest uitputtende variant: de bescheidenheid preventief. Voor het spelen zegt hij "ik ga missen, ik ben in goede vorm vandaag." Dan legt hij de boule perfect. Dan zegt hij "dat was geluk". Je bent uitgeput en we zijn nog maar bij de tweede mène.

• Stelt zichzelf altijd naar beneden net na een goede worp
• Herhaalt zijn bescheidenheid tot hij tegenspraak krijgt
• Beledigd als niemand zijn valse bescheidenheid tegenspreekt
• Erg gevoelig als je hem op zijn woord neemt ("oké, je speelt niet goed")
• Herinnert zich al zijn goede worpen "door geluk"
• Zijn "slechte" resultaten zijn altijd geheel zijn eigen schuld

• Zijn goede worpen oprecht waarderen zonder het te overdrijven
• Zijn bescheidenheid letterlijk nemen ("ah ja, je was daar ondermaats")
• Hem laten spelen zonder commentaar — hij concentreert zich beter
• Hem "we rekenen op je" zeggen voor elke moeilijke worp
• Hij speelt vaak heel goed: maak daar gebruik van in plaats van zijn ego te managen

N°5 — De Na-Mène-Analist

De mène is net afgelopen. Je hebt je boules opgeruimd. Je denkt aan de volgende. De Analist daarentegen is nog niet klaar. Hij ademt diep in en begint: "Eigenlijk, het echte probleem van deze mène, als je goed kijkt..."

De Analist is niet gemeen. Hij is gepassioneerd over pétanque. Hij leest artikelen over tactiek. Hij heeft een mening over de optimale plaatsing van elke boule in elke configuratie. Helaas uit hij dat allemaal tussen elke mène, terwijl jij probeert tien seconden op adem te komen en een slokje water te drinken.

Zijn grote eigenaardigheid: hij analyseert nooit de gewonnen mènes. Alleen de verloren. En elke analyse duurt precies lang genoeg om je te laten twijfelen over alles wat je denkt al 15 jaar van nature goed te doen.

• Praat tussen elke mène zonder uitzondering
• Gebruikt woorden als "draaipunt", "tactische druk", "terreinlezing"
• Zijn analyses duren langer dan de mènes zelf
• Speelt niet per se goed — maar heeft een theorie over alles
• Haalt mènes van het begin van de partij weer op aan het einde van de partij
• Eindigt zijn zinnen met "zie je wat ik bedoel?" zonder het antwoord af te wachten

• "Ja je hebt gelijk" zeggen en dan onmiddellijk van onderwerp veranderen
• Hem vragen als midden te spelen zodat hij bezig is met "observeren"
• Hem vragen zijn theorie aan de tegenstanders uit te leggen
• Een gesprek voeren met de teamgenoot ernaast
• Zijn intelligentie erkennen — hij kalmeert sneller dan je denkt

De definitieve ranglijst van Paquita

Na rijp beraad, terreinkennis en meerdere seizoenen klinische observatie, hierbij de officiële ranglijst naar schadelijkheid voor de teamcohesie :

De echte vraag is niet "hoe overleef je deze profelen?". Het is: welke ben jij zelf? Omdat terwijl je dit artikel met een glimlach las, de kans groot is dat je voor elk profiel aan een specifiek iemand dacht. Maar misschien dacht iemand, ergens, aan jou.

FAQ — En ben ik zelf het probleem?

Deel dit artikel met je team en laat de reacties losbarsten. We hebben allemaal een ongevraagde adviseur, een Trage of een Analyseur ergens. En we houden toch van ze — een beetje.

© Petanque door Paquita — petanqueland.fr
Humoristisch artikel — geen enkele pétanquespeler is gewond geraakt bij het schrijven van dit artikel. Hoewel.